From cdcd59ac264dbbfb0db4175e27d9d4ed1612576a Mon Sep 17 00:00:00 2001 From: Dmitry <48884694+Dmskrzh@users.noreply.github.com> Date: Mon, 15 Jan 2024 19:52:13 +0300 Subject: [PATCH] feat(quotes): add belarusian quotes (Dmskrzh) (#4928) --- frontend/static/quotes/belarusian.json | 310 +++++++++++++++++++++++++ 1 file changed, 310 insertions(+) create mode 100644 frontend/static/quotes/belarusian.json diff --git a/frontend/static/quotes/belarusian.json b/frontend/static/quotes/belarusian.json new file mode 100644 index 000000000..1e22e97ee --- /dev/null +++ b/frontend/static/quotes/belarusian.json @@ -0,0 +1,310 @@ +{ + "language": "belarusian", + "groups": [ + [0, 100], + [101, 300], + [301, 600], + [601, 9999] + ], + "quotes": [ + { + "id": 1, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Пры ўзлесках амаль усюды стаялі калёсы, завіхаліся людзі. Нямала людзей было і на балоце - ужо дзе-нідзе касілі.", + "length": 112 + }, + { + "id": 2, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Васіль паслухаўся, але без ахвоты. Ён прынёс ад свайго воза паўкаравая хлеба, брусок сала і жменю зялёнай цыбулі, паклаў перад Ганнай на хустку.", + "length": 144 + }, + { + "id": 3, + "source": "Рэй Брэдбери - Вино из одуванчиков", + "text": "Шумяць, шапочуць грушы. Недзе зайшоўся брэхам сабака, яму падсабіў другі. Сабакі хутка ўціхаюць, і ўжо зноў толькі грушы шумяць...", + "length": 130 + }, + { + "id": 4, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Зноў цягуча, па-воўчы завыў сабака. «Праўду Ганна казала. Бы на хаўтуры. Як чула ўсё роўна...»", + "length": 94 + }, + { + "id": 5, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Калі ён паваліўся ў траву каля воза, нахілілася, пяшчотна пагладзіла па галаве.", + "length": 79 + }, + { + "id": 6, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "- У нас е запалка, - радасна паведаміў Хведзька, забягаючы наперад Васіля.", + "length": 74 + }, + { + "id": 7, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "- Ідзі!.. Не брашы! - пачуў Васіль яе адказ. Ганна раптам засмяялася.", + "length": 69 + }, + { + "id": 8, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Васіль заўважыў: павітаўшыся, Чарнушка адразу ўгледзеў, вылучыў з усіх яго.", + "length": 75 + }, + { + "id": 9, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "- Канешне!.. Такі кавалер!.. Толькі - вочы ў яе, кажуць, у розныя бакі глядзяць. Праўда?", + "length": 88 + }, + { + "id": 10, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "- Казу! Казу прадаю! Каму казу трэба? - крычаў нехта.", + "length": 53 + }, + { + "id": 11, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Абудзіўшыся ўранку ад штуршка, Васіль убачыў над сабою Яўхіма Карча, які, мусіць, вяртаўся з начной уцехі.", + "length": 106 + }, + { + "id": 12, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "Хоць адразу стала ціха, Дубадзел не спяшаўся гаварыць.", + "length": 54 + }, + { + "id": 13, + "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.", + "text": "- Упусціў! - Васіль раптам ускіпеў. - Ну, упусціў! Што вам!", + "length": 59 + }, + { + "id": 14, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Я кончыў пасля гімназіі ўніверсітэт і стаў вучоным-фалькларыстам. Справа гэтая ў той час толькі пачыналася і лічылася сярод уладу маючых небяспечнай для існуючага парадку.", + "length": 171 + }, + { + "id": 15, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Я пабываў і там, у мяне былі маладыя ногі і маладая прага. І чаго мне толькі не даводзілася бачыць!", + "length": 99 + }, + { + "id": 16, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Калі я апусціў руку, у вачах гэтай дзяўчыны - не, нават дзіцёнка - з'явілася нешта ліхаманкавае, балючае, дзіўнае.", + "length": 114 + }, + { + "id": 17, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Яна так сказала «апошняя з Яноўскіх», гэтая васемнаццацігадовая дзяўчынка, што мне чамусьці аж па сэрцы разанула жалем.", + "length": 119 + }, + { + "id": 18, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Таму я навёў размову на дзікае паляванне. У Бермана вусны склаліся, як курыная дупка.", + "length": 85 + }, + { + "id": 19, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Вялізная туша Дубатоўка выпрасталася, ён хмыкнуў і ўзяў Яноўскую шчопанню зверху за празрыстую кісць левай рукі.", + "length": 112 + }, + { + "id": 20, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Бязгучна скакала па верасе дзікае паляванне караля Стаха, імчалі шэрыя, туманныя, нахіленыя наперад постаці.", + "length": 108 + }, + { + "id": 21, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Я вярнуўся ў пакой і, не запальваючы свечкі, сеў на ложак. Мяне калаціла ад холаду, а чэрап проста разломваўся ад розных супярэчлівых думак.", + "length": 140 + },{ + "id": 22, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "- Прызнаюся вам, такія думкі ў мяне былі. Магчыма, я нават даў бы ім волю, каб не ведаў, што Варона ляжыць паранены.", + "length": 116 + }, + { + "id": 23, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "На твары гэтай поскудзі было столькі боязі, што я мог бы змоўкнуць, але не мог. Я згубіў усякую разважлівасць.", + "length": 110 + }, + { + "id": 24, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Вырашылі, што Рыгор будзе сённяшняй ноччу сядзець у Халоднай лагчыне, адтуль недалёка да хаты, у якой жыў Свеціловіч, яго стары «брат-слуга» і кухарка. У выпадку патрэбы мы зможам яго там адшукаць.", + "length": 197 + }, + { + "id": 25, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Я крыкнуў дзікім голасам, і, як быццам у адказ на мой крык, цішыню ночы раздзёр шалёны тупат конскіх капытоў.", + "length": 109 + }, + { + "id": 26, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "На твары станавога блукала памяркоўная ўсмешка, ён прыхлёбваў чаёк.", + "length": 67 + }, + { + "id": 27, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Прадраўшыся так-сяк праз парк Балотных Ялін, я выбіўся на сцежку і ўжо амаль падыходзіў да крыжа Рамана.", + "length": 104 + }, + { + "id": 28, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "У вачах маіх пацямнела, і калі я ачуняў, то пабачыў, што коннікаў ужо не было.", + "length": 78 + }, + { + "id": 29, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Уначы Берман заводзіў яго ў хады, і той крочыў па начных пераходах, абуджаючы ў слухаўках гукі, якія чулі жыхары дома.", + "length": 118 + }, + { + "id": 30, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "- А-ах, - прарыпеў зубамі Рыгор. - Забылі, што ў лісіцы ў нары заўжды другі ход ёсць.", + "length": 85 + }, + { + "id": 31, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "І мы вельмі лёгка ўздыхнулі, калі палац знік за павароткай алеі. З кашмарам было скончана.", + "length": 90 + }, + { + "id": 32, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Гэта быў першы гон прывезеных з горада на дачу галубоў, і бацька з сынам моцна перажывалі - ці вернуцца яны?", + "length": 108 + }, + { + "id": 33, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "На гэты раз праскочыць непрыкметна не ўдалося: у прахадной затрымала калгасніца з трохгадовым сынам. Хлопчыку пры нараджэнні няўмелая акушэрка вывіхнула ножкі. Яраш тут жа на лавачцы ў скверыку паглядзеў малога.", + "length": 211 + }, + { + "id": 34, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Але, пракансультаваўшы колькі хворых, Яраш зноў адчуў сябе стомленым. З ім рэдка гэта здаралася.", + "length": 96 + }, + { + "id": 35, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Тараса здзівіла і насцярожыла такая нечаканая самакрытычнасць. Шчыра гэта ці зноў пазёрства?", + "length": 92 + }, + { + "id": 36, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Тарасу спадабалася такая падзяка за пачастунак, і ён весела засмяяўся. Усё-такі ён цікавы хлопец, гэты Славік. Але ў галаве яго - куча смецця.", + "length": 142 + }, + { + "id": 37, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Працу сваю малады Шыковіч любіў. Але пасля таго як высмеяў сваё асістэнцтва перад Тарасам, пасада сапраўды здалася яму мізэрнай і смешнай. Падвыпіўшы, ён вырашыў на работу не ісці. Адбудзецца перадача і без яго.", + "length": 211 + }, + { + "id": 38, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "- Чаму ржаце, як шатландскія жарабцы? Чэрці рыжыя! Шпіёніць прыехалі? Куды атамную бомбу скінуць? Дык мы на вас дзесяць скінем! І ад вашага задрыпанага вострава не застанецца мокрага месца!", + "length": 189 + }, + { + "id": 39, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Сыраквашка ўзяў папку, прачытаў напісанае і лёгка свіснуў, ён адразу зразумеў, чаму Шыковіча зацікавіла гэтая маленькая паперка.", + "length": 128 + }, + { + "id": 40, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "«Алёшу ўразіла мая новая якасць - уменне выкідваць з кабінета дурняў», - падумаў весела.", + "length": 88 + }, + { + "id": 41, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "- ...Канешне, калі бацька будзе выкідваць з кабінета людзей, то сыну ёсць з каго ўзяць прыклад... Калі бацька сабе дазваляе...", + "length": 126 + }, + { + "id": 42, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "«Не звяртайце ўвагі. Назначэнні яго сам буду правяраць. Вам раю: асцерагайцеся гэтага чалавека. Нічога не выказвайце пры ім».", + "length": 125 + }, + { + "id": 43, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Кладоўка для бялізны была на гарышчы трэцяга корпуса, дзе размяшчаліся ізалятары.", + "length": 81 + }, + { + "id": 44, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Разгружаны кран вяртаўся з лёгкім гулам. Ён ляцеў па доўгім пралёце цэха з хуткасцю цягніка. Звінелі шыбы і дрынчалі незамацаваныя дэталі і ключы на станку.", + "length": 156 + }, + { + "id": 45, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "- Ох, ліберал! - І павярнулася да Тараса: - Даклад кароткі. Я патрабую, каб гэтага твайго піжона Шыковіча выцягнулі на камітэт.", + "length": 127 + }, + { + "id": 46, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Званіла Іра. Яе звайшлі на інстытуцкім бале, каб паведаміць пра няшчасце з братам. Пазнала маці, заплакала: што са Славікам?", + "length": 124 + }, + { + "id": 47, + "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні", + "text": "Да аўтобуснай супынкі ішлі моўчкі. Свяціла марознае сонца, якое, здавалася, прамяніла не цяпло, а холад. Снег пад нагамі ў прахожых звінеў на сотні ладоў.", + "length": 154 + }, + { + "id": 48, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Многа і другіх думак роілася ў галаве, пакуль Антон Кузьміч, ужо адзін, ішоў ад аўтобуса да свайго дома па ціхай вуліцы, дзе снег не ачышчаўся з пачатку зімы.", + "length": 158 + }, + { + "id": 49, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Ён распрануўся і, памыўшы ў ваннай рукі, заглянуў на кухню, весела і смешна пацягнуў носам паветра.", + "length": 99 + }, + { + "id": 50, + "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха", + "text": "Ён не заўважыў, як яна знікала і з'яўлялася зноў. Некалі ён любаваўся яе спрытнасцю ў дамашняй рабоце: усё гарэла пад яе рукамі. Цяпер ён думаў пра іншае, не задумваючыся, адказваў ёй.", + "length": 184 + } + ] +} \ No newline at end of file