feat(quotes): add belarusian quotes (Dmskrzh) (#4928)

frontend/static/quotes/belarusian.json

@@ -0,0 +1,310 @@
+{
+  "language": "belarusian",
+  "groups": [
+    [0, 100],
+    [101, 300],
+    [301, 600],
+    [601, 9999]
+  ],
+  "quotes": [
+    {
+      "id": 1,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Пры ўзлесках амаль усюды стаялі калёсы, завіхаліся людзі. Нямала людзей было і на балоце - ужо дзе-нідзе касілі.",
+      "length": 112
+    },
+    {
+      "id": 2,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Васіль паслухаўся, але без ахвоты. Ён прынёс ад свайго воза паўкаравая хлеба, брусок сала і жменю зялёнай цыбулі, паклаў перад Ганнай на хустку.",
+      "length": 144
+    },
+    {
+      "id": 3,
+      "source": "Рэй Брэдбери - Вино из одуванчиков",
+      "text": "Шумяць, шапочуць грушы. Недзе зайшоўся брэхам сабака, яму падсабіў другі. Сабакі хутка ўціхаюць, і ўжо зноў толькі грушы шумяць...",
+      "length": 130
+    },
+    {
+      "id": 4,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Зноў цягуча, па-воўчы завыў сабака. «Праўду Ганна казала. Бы на хаўтуры. Як чула ўсё роўна...»",
+      "length": 94
+    },
+    {
+      "id": 5,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Калі ён паваліўся ў траву каля воза, нахілілася, пяшчотна пагладзіла па галаве.",
+      "length": 79
+    },
+    {
+      "id": 6,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "- У нас е запалка, - радасна паведаміў Хведзька, забягаючы наперад Васіля.",
+      "length": 74
+    },
+    {
+      "id": 7,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "- Ідзі!.. Не брашы! - пачуў Васіль яе адказ. Ганна раптам засмяялася.",
+      "length": 69
+    },
+    {
+      "id": 8,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Васіль заўважыў: павітаўшыся, Чарнушка адразу ўгледзеў, вылучыў з усіх яго.",
+      "length": 75
+    },
+    {
+      "id": 9,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "- Канешне!.. Такі кавалер!.. Толькі - вочы ў яе, кажуць, у розныя бакі глядзяць. Праўда?",
+      "length": 88
+    },
+    {
+      "id": 10,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "- Казу! Казу прадаю! Каму казу трэба? - крычаў нехта.",
+      "length": 53
+    },
+    {
+      "id": 11,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Абудзіўшыся ўранку ад штуршка, Васіль убачыў над сабою Яўхіма Карча, які, мусіць, вяртаўся з начной уцехі.",
+      "length": 106
+    },
+    {
+      "id": 12,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "Хоць адразу стала ціха, Дубадзел не спяшаўся гаварыць.",
+      "length": 54
+    },
+    {
+      "id": 13,
+      "source": "Іван Мележ - Людзі на балоце.",
+      "text": "- Упусціў! - Васіль раптам ускіпеў. - Ну, упусціў! Што вам!",
+      "length": 59
+    },
+    {
+      "id": 14,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Я кончыў пасля гімназіі ўніверсітэт і стаў вучоным-фалькларыстам. Справа гэтая ў той час толькі пачыналася і лічылася сярод уладу маючых небяспечнай для існуючага парадку.",
+      "length": 171
+    },
+    {
+      "id": 15,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Я пабываў і там, у мяне былі маладыя ногі і маладая прага. І чаго мне толькі не даводзілася бачыць!",
+      "length": 99
+    },
+    {
+      "id": 16,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Калі я апусціў руку, у вачах гэтай дзяўчыны - не, нават дзіцёнка - з'явілася нешта ліхаманкавае, балючае, дзіўнае.",
+      "length": 114
+    },
+    {
+      "id": 17,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Яна так сказала «апошняя з Яноўскіх», гэтая васемнаццацігадовая дзяўчынка, што мне чамусьці аж па сэрцы разанула жалем.",
+      "length": 119
+    },
+    {
+      "id": 18,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Таму я навёў размову на дзікае паляванне. У Бермана вусны склаліся, як курыная дупка.",
+      "length": 85
+    },
+    {
+      "id": 19,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Вялізная туша Дубатоўка выпрасталася, ён хмыкнуў і ўзяў Яноўскую шчопанню зверху за празрыстую кісць левай рукі.",
+      "length": 112
+    },
+    {
+      "id": 20,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Бязгучна скакала па верасе дзікае паляванне караля Стаха, імчалі шэрыя, туманныя, нахіленыя наперад постаці.",
+      "length": 108
+    },
+    {
+      "id": 21,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Я вярнуўся ў пакой і, не запальваючы свечкі, сеў на ложак. Мяне калаціла ад холаду, а чэрап проста разломваўся ад розных супярэчлівых думак.",
+      "length": 140
+    },{
+      "id": 22,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "- Прызнаюся вам, такія думкі ў мяне былі. Магчыма, я нават даў бы ім волю, каб не ведаў, што Варона ляжыць паранены.",
+      "length": 116
+    },
+    {
+      "id": 23,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "На твары гэтай поскудзі было столькі боязі, што я мог бы змоўкнуць, але не мог. Я згубіў усякую разважлівасць.",
+      "length": 110
+    },
+    {
+      "id": 24,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Вырашылі, што Рыгор будзе сённяшняй ноччу сядзець у Халоднай лагчыне, адтуль недалёка да хаты, у якой жыў Свеціловіч, яго стары «брат-слуга» і кухарка. У выпадку патрэбы мы зможам яго там адшукаць.",
+      "length": 197
+    },
+    {
+      "id": 25,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Я крыкнуў дзікім голасам, і, як быццам у адказ на мой крык, цішыню ночы раздзёр шалёны тупат конскіх капытоў.",
+      "length": 109
+    },
+    {
+      "id": 26,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "На твары станавога блукала памяркоўная ўсмешка, ён прыхлёбваў чаёк.",
+      "length": 67
+    },
+    {
+      "id": 27,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Прадраўшыся так-сяк праз парк Балотных Ялін, я выбіўся на сцежку і ўжо амаль падыходзіў да крыжа Рамана.",
+      "length": 104
+    },
+    {
+      "id": 28,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "У вачах маіх пацямнела, і калі я ачуняў, то пабачыў, што коннікаў ужо не было.",
+      "length": 78
+    },
+    {
+      "id": 29,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Уначы Берман заводзіў яго ў хады, і той крочыў па начных пераходах, абуджаючы ў слухаўках гукі, якія чулі жыхары дома.",
+      "length": 118
+    },
+    {
+      "id": 30,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "- А-ах, - прарыпеў зубамі Рыгор. - Забылі, што ў лісіцы ў нары заўжды другі ход ёсць.",
+      "length": 85
+    },
+    {
+      "id": 31,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "І мы вельмі лёгка ўздыхнулі, калі палац знік за павароткай алеі. З кашмарам было скончана.",
+      "length": 90
+    },
+    {
+      "id": 32,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Гэта быў першы гон прывезеных з горада на дачу галубоў, і бацька з сынам моцна перажывалі - ці вернуцца яны?",
+      "length": 108
+    },
+    {
+      "id": 33,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "На гэты раз праскочыць непрыкметна не ўдалося: у прахадной затрымала калгасніца з трохгадовым сынам. Хлопчыку пры нараджэнні няўмелая акушэрка вывіхнула ножкі. Яраш тут жа на лавачцы ў скверыку паглядзеў малога.",
+      "length": 211
+    },
+    {
+      "id": 34,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Але, пракансультаваўшы колькі хворых, Яраш зноў адчуў сябе стомленым. З ім рэдка гэта здаралася.",
+      "length": 96
+    },
+    {
+      "id": 35,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Тараса здзівіла і насцярожыла такая нечаканая самакрытычнасць. Шчыра гэта ці зноў пазёрства?",
+      "length": 92
+    },
+    {
+      "id": 36,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Тарасу спадабалася такая падзяка за пачастунак, і ён весела засмяяўся. Усё-такі ён цікавы хлопец, гэты Славік. Але ў галаве яго - куча смецця.",
+      "length": 142
+    },
+    {
+      "id": 37,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Працу сваю малады Шыковіч любіў. Але пасля таго як высмеяў сваё асістэнцтва перад Тарасам, пасада сапраўды здалася яму мізэрнай і смешнай. Падвыпіўшы, ён вырашыў на работу не ісці. Адбудзецца перадача і без яго.",
+      "length": 211
+    },
+    {
+      "id": 38,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "- Чаму ржаце, як шатландскія жарабцы? Чэрці рыжыя! Шпіёніць прыехалі? Куды атамную бомбу скінуць? Дык мы на вас дзесяць скінем! І ад вашага задрыпанага вострава не застанецца мокрага месца!",
+      "length": 189
+    },
+    {
+      "id": 39,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Сыраквашка ўзяў папку, прачытаў напісанае і лёгка свіснуў, ён адразу зразумеў, чаму Шыковіча зацікавіла гэтая маленькая паперка.",
+      "length": 128
+    },
+    {
+      "id": 40,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "«Алёшу ўразіла мая новая якасць - уменне выкідваць з кабінета дурняў», - падумаў весела.",
+      "length": 88
+    },
+    {
+      "id": 41,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "- ...Канешне, калі бацька будзе выкідваць з кабінета людзей, то сыну ёсць з каго ўзяць прыклад... Калі бацька сабе дазваляе...",
+      "length": 126
+    },
+    {
+      "id": 42,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "«Не звяртайце ўвагі. Назначэнні яго сам буду правяраць. Вам раю: асцерагайцеся гэтага чалавека. Нічога не выказвайце пры ім».",
+      "length": 125
+    },
+    {
+      "id": 43,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Кладоўка для бялізны была на гарышчы трэцяга корпуса, дзе размяшчаліся ізалятары.",
+      "length": 81
+    },
+    {
+      "id": 44,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Разгружаны кран вяртаўся з лёгкім гулам. Ён ляцеў па доўгім пралёце цэха з хуткасцю цягніка. Звінелі шыбы і дрынчалі незамацаваныя дэталі і ключы на станку.",
+      "length": 156
+    },
+    {
+      "id": 45,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "- Ох, ліберал! - І павярнулася да Тараса: - Даклад кароткі. Я патрабую, каб гэтага твайго піжона Шыковіча выцягнулі на камітэт.",
+      "length": 127
+    },
+    {
+      "id": 46,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Званіла Іра. Яе звайшлі на інстытуцкім бале, каб паведаміць пра няшчасце з братам. Пазнала маці, заплакала: што са Славікам?",
+      "length": 124
+    },
+    {
+      "id": 47,
+      "source": "Іван Шамякін - Сэрца на далоні",
+      "text": "Да аўтобуснай супынкі ішлі моўчкі. Свяціла марознае сонца, якое, здавалася, прамяніла не цяпло, а холад. Снег пад нагамі ў прахожых звінеў на сотні ладоў.",
+      "length": 154
+    },
+    {
+      "id": 48,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Многа і другіх думак роілася ў галаве, пакуль Антон Кузьміч, ужо адзін, ішоў ад аўтобуса да свайго дома па ціхай вуліцы, дзе снег не ачышчаўся з пачатку зімы.",
+      "length": 158
+    },
+    {
+      "id": 49,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Ён распрануўся і, памыўшы ў ваннай рукі, заглянуў на кухню, весела і смешна пацягнуў носам паветра.",
+      "length": 99
+    },
+    {
+      "id": 50,
+      "source": "Уладзімір Караткевіч - Дзікае паляванне караля Стаха",
+      "text": "Ён не заўважыў, як яна знікала і з'яўлялася зноў. Некалі ён любаваўся яе спрытнасцю ў дамашняй рабоце: усё гарэла пад яе рукамі. Цяпер ён думаў пра іншае, не задумваючыся, адказваў ёй.",
+      "length": 184
+    }
+  ]
+}